Mijn vrouwelijke genen

Laten we het eens hebben over mijn vrouwelijke genen. Of beter gezegd: het gebrek daaraan. Ik mag dan alle uiterlijke kenmerken van een meisje hebben, er zijn behoorlijk wat typisch vrouwelijke dingen die ik op z’n zachtst gezegd niet echt interessant vind. En nu hoor ik je denken: welke dingen dan? Nou, komt ‘ie hoor.

Ik heb een hekel aan knutselen, fröbelen, crea bea bezig zijn, of hoe je het ook wilt noemen. Mijn moeder en zusje konden vroeger uren bezig zijn met kleien met fimoklei, of met het uitknippen van vier dezelfde papieren ieniemieniefiguurtjes om 3D-kaarten te maken. Maar ik? Ik ben in staat om na drie keer knippen alles in de kliko te mikken. Geef mij maar een boek of tijdschrift. Veel relaxter en veel beter voor mijn humeur, want voor knutselen heb je geduld nodig en daar ontbreekt het me nog wel eens aan. Dat is overigens nog zacht uitgedrukt. Ergo: ik heb geen knutselgen.

Doorgaan met het lezen van “Mijn vrouwelijke genen”

Bijna 40…

Volgend weekend word ik 40. En dat vind ik toch eigenlijk wel een dingetje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het helemaal niet erg om 40 te worden, integendeel zelfs. Ik voel me bij lange na geen (bijna) 40, en blijkbaar zie ik er ook nog een stukje jonger uit, aangezien ik vaak redelijk ongelovige blikken zie wanneer ik mijn leeftijd noem. Ja, echt waar! En ik ben blij met ieder jaar dat erbij komt. Het gaat alleen zo verrekte snel! Naarmate mijn verjaardag nadert, realiseer ik me steeds meer dat ik na volgend weekend op weg ben naar de 50. 50!!! Ook wel bekend als ‘middelbare leeftijd’. The big five o. Sara!!!

Doorgaan met het lezen van “Bijna 40…”

Pennenfetisj

Het leek zo’n rustige dag op kantoor te worden, maar plotseling krijg ik het Spaans benauwd, het zweet breekt me uit.

Niemand de deur uit! Waar is mijn pen???!!!

Wanhopig kijk ik om me heen, maar nee hoor, nergens te bekennen. Het huilen staat me nader dan het lachen en ik raak langzaamaan in paniek. Nou ja, langzaamaan… zeg maar gerust razendsnel. Mijn collega’s kijken me aan alsof ik zojuist een klap van een molenwiek heb gehad, maar dat kan me niks schelen, want IK.BEN.MIJN.PEN.KWIJT!!!

Weet je wat het is? Ik heb gewoon een pennentic. Ik heb ze in alle soorten en maten en in alle kleuren van de regenboog. Volgens mij is het een aangeboren afwijking, want zolang ik me kan herinneren ben ik al gefascineerd door die inkt op papier achterlatende wezens. Loop ik in een kantoorboekhandel, dan móet ik naar de pennenafdeling. En als ik de buurt ben van een pennenwinkel, is het hek van de dam. Ik word naar binnen gezogen en kom zelden zonder nieuwe aanwinst naar buiten. Het is sterker dan ikzelf. Ik hou van pennen, droom er soms zelfs van. En dan is het dus gewoon, je weet wel, echt ontzettend erg als een van mijn pennen vermist is, snap je? Dat doet pijn…

Maar dan, net als ik ervan overtuigd ben dat mijn pen en ik elkaar nooit meer zullen weerzien, gebeurt het! Onder een stapel papier vang ik een glimp op van die bijzondere blauwe kleur van mijn geliefde schrijvende wondertje… Ik ben weer compleet!

Lieve pen, hierbij beloof ik plechtig dat ik voortaan beter op je zal letten, en je nooit meer uit het oog zal verliezen. Want dit ooit nog meemaken, dat nooit meer!

DSCF0105

Interview – Van snapshot tot statement

Een interview dat ik in 2012 gehouden heb met fotografen Ton Koene en Fokko Muller, voor mijn eindopdracht van de opleiding HBO Journalistiek.

Ieder jaar is het weer onderwerp van gesprek: de winnende foto van de World Press Photo Awards(WPPA). Al meer dan een halve eeuw weten de winnende fotografen de wereld te beroeren met hun foto’s, die vaak een schrijnend beeld geven van gebeurtenissen in de wereld. Niet zo vreemd, als je bedenkt dat er alleen journalistieke foto’s ingezonden mogen worden door professionele fotojournalisten. Maar wat is dat nou eigenlijk, journalistieke fotografie? Of, zoals het met een mooi woord heet, documentaire fotografie? En wat beweegt fotografen om deze vorm van fotografie te beoefenen?

Documentaire fotografie
Op de site van Fotodok, een initiatief uit Utrecht voor documentaire fotografie met internationale ambities, staat een duidelijke definitie: ‘Documentairefotografie is het vertellen van een op feiten berustend verhaal aan de hand van foto’s, waarbij de maker zijn eigen stempel drukt op dit verhaal. Documentaire fotografie leent zich bij uitstek om mensen een spiegel voor te houden, om (achtergrond)verhalen te vertellen, wereldproblemen aan de orde te stellen en controversiële onderwerpen onder de aandacht te brengen.’ Het gaat vooral om de inhoud van de foto, techniek is daarbij minder belangrijk. Aanverwante termen en soorten fotografie zijn reportagefotografie, fotojournalistiek of straatfotografie, soms zelfs oorlogsfotografie. Eén ding hebben alle varianten gemeen: het is meer dan een registratie, de foto’s vertellen een verhaal. Dus als je toevallig een leuk tafereeltje op straat hebt vastgelegd, dan is dat dus niet vanzelfsprekend documentaire fotografie. Fotoreportages in conflictgebieden of fotoverslagen van het leven in een tehuis of in het Arctische gebied zijn dat wel.

Doorgaan met het lezen van “Interview – Van snapshot tot statement”

In de straten van Amsterdam

DSCF9785-1-3

“Where do you want to go, miss?” vroeg deze vriendelijke meneer mij. Ik stond net uitgebreid de kaart van het centrum van Amsterdam te bestuderen, om de route van de Bloemenmarkt naar de Negen Straatjes uit te vogelen en was eigenlijk aangenaam verrast door zijn vraag. In het centrum van onze hoofdstad heb ik toch altijd een beetje het idee dat het ieder voor zich is en dat veel mensen, toeristen uitgezonderd, vooral veel haast hebben. “Naar de Negen Straatjes, meneer”, was dan ook mijn antwoord. En  meneer vertelde, met een mooi Duits accent, precies hoe ik moest lopen.

Ondertussen speelde zich in mijn hoofd een dilemma af: durf ik hem te vragen of ik hem op de foto mag zetten of durf ik dat niet? Snelheid was geboden, want onze wegen scheidden zich al bijna. Binnen een paar tellen besloot ik om de gok te wagen en de vraag te stellen. “Meneer, mag ik u een brutale vraag stellen? U ziet er zo bijzonder uit, mag ik een foto van u maken?” Ik had mijn zin amper af, of hij poseerde al. Met een bijzondere foto als resultaat. En wat ik al een beetje had verwacht, deze meneer is dakloos en vroeg me om een paar munten om eten voor zijn ontbijt te kunnen kopen. Die ik hem natuurlijk gegeven heb. Kleine moeite voor mij, een groot plezier voor hem en uiteindelijk ook voor mij!

 

Mijn brief aan jou…

10590913_10202110547955446_454628699_o

Lieve jij,

Vandaag is het zes maanden en drie dagen geleden dat jij zo onverwacht in je slaap overleden bent. En ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten dat je er niet meer bent. Dat we nooit meer samen zullen winkelen, praten over de leuke en minder leuke dingen in het leven, huilen van het lachen. Nooit meer een weekendje weg, zoals naar Gent en Middelburg, of gewoon gezellig samen een hapje eten. Ik mis je mooie commentaar op mijn foto’s, en je gave om altijd te proberen overal het positieve van in te zien, ook al had je het lang niet altijd makkelijk. Maar ik mis vooral gewoon je vriendschap, die er altijd was, of we elkaar nou veel of weinig zagen en spraken. Het maakt me af en toe zo intens verdrietig.

Deze maand zou je 50 jaar worden. Jou kennende zou dat weer een mooi feestje worden, met de mensen om wie je geeft. En dat zijn er nogal wat. Net zoals er ontzettend veel mensen zijn, die om jou geven. Heb je gezien hoeveel mensen er bij je herdenkingsdienst waren? En hoeveel lieve woorden zij over jou spraken? Daar mag je trots op zijn, jij! Ik weet zeker dat zij, net als ik, aan je zullen denken op je verjaardag. Ik denk sowieso nog vaak aan je. Als ik bepaalde muziek hoor, als ik iets lees of zie over een stad waar we samen heen zijn geweest, of gewoon zomaar thuis op de bank.

Lieve jij, je bent een bijzonder persoon en dat blijf je, ook al ben je er nu niet meer. Weet dat ik je nooit zal vergeten! Mijn herinneringen aan jou zitten in mijn hoofd en in mijn hart en daar zullen ze voor altijd blijven.

Till we meet again…

Liefs, mij