Hou me vast!

Strakke spieren, brede borstkassen en nog bredere nekken. Mannen die zich aan elkaar vastklampen om zich vervolgens als een stormram op de ander te storten. Hard, harder, hardst. Maar janken doen ze niet, want het zijn bepaald geen watjes. Sterker nog, vergeleken met voetballers zijn het mannen van staal, die wel tegen een stootje kunnen.
Letterlijk en figuurlijk.

Ik heb het over de mannen die deelnemen aan het WK Rugby. De afgelopen weken heb ik een aantal keren vol verwondering zitten kijken naar hoe het er aan toe gaat op het rugbyveld. Snoeihard dus. Het zijn echt bomen van kerels, die op elkaar inbeuken alsof hun leven ervan afhangt. Ik vind het wel leuk om te zien. Ze werken elkaar zo ongeveer door de grasmat heen naar het middelpunt van de aarde toe, maar gedragen zich toch niet agressief. Niet naar elkaar en ook niet naar de arbiter, iedereen wordt met respect behandeld. Voor zover ik dat goed kan zien met mijn ongeoefende rugby-oog natuurlijk.

Dat ongeoefende oog is in de loop van de wedstrijden overigens behoorlijk verwend geraakt. Sommige rugbymannen zien er misschien uit als neanderthalers, maar anderen zijn toch echt een ‘sight for sore eyes’, zoals dat in het Engels zo mooi heet. Behalve de beulen van het Georgische team. Als ik ongeacht wie van dat team ’s avonds in het donker tegen zou komen, ga ik huilen van angst en verschrikkelijk hard wegrennen. Overdag trouwens ook, want sjongejonge, die mannen zijn angstaanjagend indrukwekkend. De cycloop uit de Odyssee is er niets bij.

Mijn column

Zoals een aantal van jullie wel weet, werk ik op de communicatieafdeling van Mourik in Groot-Ammers. Een van de dingen die ik daar met veel plezier doe, is het schrijven van een kleine column in Mourik Open, ons personeelsblad. Een column over social media, in de breedste zin van het woord. En nu heb ik bedacht dat het misschien wel leuk is om die columns ook hier te laten zien. Ik trap de reeks af met een kort stukje over LinkedIn, dat in de vorige uitgave van Mourik Open stond. Veel plezier met lezen!

Lees verder Mijn column

Mijn eerste keer

Geen zorgen papa (die is geabonneerd op mijn blog), dit blogje gaat niet over mijn eerste seksuele uitspattingen, dat doe ik je echt niet aan. Nee, vandaag heb ik een andere eerste keer beleefd. Sta ik normaal gesproken achter de camera, vandaag stond ik ervoor. Nu is dat op zich niets nieuws, er zijn wel vaker foto’s van me gemaakt. Vandaag was het echter anders, want vandaag was voor het eerst alle aandacht tijdens een fotoshoot voor mij, mij en niemand anders dan mij. En dat was erg leuk. Leuk omdat ik het nu eens van de andere kant heb kunnen meemaken, en leuk omdat ik straks eindelijk professionele foto’s van mezelf heb op mijn eigen fotografiewebsite.

Lees verder Mijn eerste keer

Mijn vrouwelijke genen

Laten we het eens hebben over mijn vrouwelijke genen. Of beter gezegd: het gebrek daaraan. Ik mag dan alle uiterlijke kenmerken van een meisje hebben, er zijn behoorlijk wat typisch vrouwelijke dingen die ik op z’n zachtst gezegd niet echt interessant vind. En nu hoor ik je denken: welke dingen dan? Nou, komt ‘ie hoor.

Ik heb een hekel aan knutselen, fröbelen, crea bea bezig zijn, of hoe je het ook wilt noemen. Mijn moeder en zusje konden vroeger uren bezig zijn met kleien met fimoklei, of met het uitknippen van vier dezelfde papieren ieniemieniefiguurtjes om 3D-kaarten te maken. Maar ik? Ik ben in staat om na drie keer knippen alles in de kliko te mikken. Geef mij maar een boek of tijdschrift. Veel relaxter en veel beter voor mijn humeur, want voor knutselen heb je geduld nodig en daar ontbreekt het me nog wel eens aan. Dat is overigens nog zacht uitgedrukt. Ergo: ik heb geen knutselgen.

Lees verder Mijn vrouwelijke genen

Bijna 40…

Volgend weekend word ik 40. En dat vind ik toch eigenlijk wel een dingetje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het helemaal niet erg om 40 te worden, integendeel zelfs. Ik voel me bij lange na geen (bijna) 40, en blijkbaar zie ik er ook nog een stukje jonger uit, aangezien ik vaak redelijk ongelovige blikken zie wanneer ik mijn leeftijd noem. Ja, echt waar! En ik ben blij met ieder jaar dat erbij komt. Het gaat alleen zo verrekte snel! Naarmate mijn verjaardag nadert, realiseer ik me steeds meer dat ik na volgend weekend op weg ben naar de 50. 50!!! Ook wel bekend als ‘middelbare leeftijd’. The big five o. Sara!!!

Lees verder Bijna 40…

Pennenfetisj

Het leek zo’n rustige dag op kantoor te worden, maar plotseling krijg ik het Spaans benauwd, het zweet breekt me uit.

Niemand de deur uit! Waar is mijn pen???!!!

Wanhopig kijk ik om me heen, maar nee hoor, nergens te bekennen. Het huilen staat me nader dan het lachen en ik raak langzaamaan in paniek. Nou ja, langzaamaan… zeg maar gerust razendsnel. Mijn collega’s kijken me aan alsof ik zojuist een klap van een molenwiek heb gehad, maar dat kan me niks schelen, want IK.BEN.MIJN.PEN.KWIJT!!!

Weet je wat het is? Ik heb gewoon een pennentic. Ik heb ze in alle soorten en maten en in alle kleuren van de regenboog. Volgens mij is het een aangeboren afwijking, want zolang ik me kan herinneren ben ik al gefascineerd door die inkt op papier achterlatende wezens. Loop ik in een kantoorboekhandel, dan móet ik naar de pennenafdeling. En als ik de buurt ben van een pennenwinkel, is het hek van de dam. Ik word naar binnen gezogen en kom zelden zonder nieuwe aanwinst naar buiten. Het is sterker dan ikzelf. Ik hou van pennen, droom er soms zelfs van. En dan is het dus gewoon, je weet wel, echt ontzettend erg als een van mijn pennen vermist is, snap je? Dat doet pijn…

Maar dan, net als ik ervan overtuigd ben dat mijn pen en ik elkaar nooit meer zullen weerzien, gebeurt het! Onder een stapel papier vang ik een glimp op van die bijzondere blauwe kleur van mijn geliefde schrijvende wondertje… Ik ben weer compleet!

Lieve pen, hierbij beloof ik plechtig dat ik voortaan beter op je zal letten, en je nooit meer uit het oog zal verliezen. Want dit ooit nog meemaken, dat nooit meer!

DSCF0105