Gedichtje #2

Pak het dan
Je bent er bijna
Een klein stukje nog
Zie je het al?

Toe maar
Wees niet bang
Ik ben bij je
Maak het samen met je mee

Daar, heel dichtbij
Voel je het al?

Je ogen lachen
Want ja
Je voelt het
Grijpt het

Dat nieuwe begin

Januari Schrijfmaand – mijn elfje

Ik wil meer schrijven dit jaar. Nee, dat zeg ik verkeerd. Ik ga meer schrijven dit jaar. Meer én creatiever schrijven. En dat lukt maar op één manier: oefenen, oefenen, oefenen. Daarom ging ik op zoek naar schrijfopdrachten en schrijfoefeningen. En die heb ik gevonden, op schrijvenonline.org. In het kader van Januari Schrijfmaand komt er iedere maandag en woensdag in januari een nieuwe opdracht online, die je op het forum kunt plaatsen. Een schrijfcoach beoordeelt daar jouw inzending.

En vanavond heb ik mijn eerste stukje ingezonden! De opdracht was: ‘Schrijf een elfje’. Een wat? Een elfje, ofwel een gedichtje, verhaaltje of gewoon een stukje tekst van vijf regels, als volgt opgebouwd:
Eerste regel: één woord
Tweede regel: twee woorden
Derde regel: drie woorden
Vierde regel: vier woorden
Vijfde regel: één woord

Nieuwsgierig naar mijn elfje? Komt ‘ie:

hij
is zichzelf
maar doet nooit
wat hij echt wil
jammer

Komend weekend ga ik aan de slag met opdracht nummer twee: twee coupletten en een refrein van maximaal tien regels schrijven. Daarbij is een aantal voorwaarden gesteld aan het aantal lettergrepen en regels. Ik kan je vertellen dat dat nog een hele uitdaging wordt, maar die ga ik graag aan!

Hou me vast!

Strakke spieren, brede borstkassen en nog bredere nekken. Mannen die zich aan elkaar vastklampen om zich vervolgens als een stormram op de ander te storten. Hard, harder, hardst. Maar janken doen ze niet, want het zijn bepaald geen watjes. Sterker nog, vergeleken met voetballers zijn het mannen van staal, die wel tegen een stootje kunnen.
Letterlijk en figuurlijk.

Ik heb het over de mannen die deelnemen aan het WK Rugby. De afgelopen weken heb ik een aantal keren vol verwondering zitten kijken naar hoe het er aan toe gaat op het rugbyveld. Snoeihard dus. Het zijn echt bomen van kerels, die op elkaar inbeuken alsof hun leven ervan afhangt. Ik vind het wel leuk om te zien. Ze werken elkaar zo ongeveer door de grasmat heen naar het middelpunt van de aarde toe, maar gedragen zich toch niet agressief. Niet naar elkaar en ook niet naar de arbiter, iedereen wordt met respect behandeld. Voor zover ik dat goed kan zien met mijn ongeoefende rugby-oog natuurlijk.

Dat ongeoefende oog is in de loop van de wedstrijden overigens behoorlijk verwend geraakt. Sommige rugbymannen zien er misschien uit als neanderthalers, maar anderen zijn toch echt een ‘sight for sore eyes’, zoals dat in het Engels zo mooi heet. Behalve de beulen van het Georgische team. Als ik ongeacht wie van dat team ’s avonds in het donker tegen zou komen, ga ik huilen van angst en verschrikkelijk hard wegrennen. Overdag trouwens ook, want sjongejonge, die mannen zijn angstaanjagend indrukwekkend. De cycloop uit de Odyssee is er niets bij.

Van Ysselsteyn naar IJsselstein – een kijkje in het leven van fotograaf John Verbruggen

Maak kennis met John Verbruggen, geboren in 1968, het jaar van de Praagse Lente, en het jaar waarin Kees Verkerk goud won op de Olympische Winterspelen. John is een succesvol architectuur- en landschapsfotograaf. Als je zijn foto’s ziet, zou je denken dat hij nooit iets anders heeft gedaan. Zo eenvoudig ligt het echter niet: zijn weg naar succes verliep niet vanzelfsprekend en zeker niet vlekkeloos.

Ik ontmoet John in een sfeervol café in zijn woonplaats, het Utrechtse IJsselstein. Van tevoren had ik al wat gelezen over wat hij in zijn leven zoal meegemaakt heeft. Het beloofde een interessant gesprek te worden. Een beetje onwennig gaan we van start – we kennen elkaar immers alleen van Facebook – maar al snel is het ijs gebroken en vertelt John zijn levensverhaal. Read More

Mijn column

Zoals een aantal van jullie wel weet, werk ik op de communicatieafdeling van Mourik in Groot-Ammers. Een van de dingen die ik daar met veel plezier doe, is het schrijven van een kleine column in Mourik Open, ons personeelsblad. Een column over social media, in de breedste zin van het woord. En nu heb ik bedacht dat het misschien wel leuk is om die columns ook hier te laten zien. Ik trap de reeks af met een kort stukje over LinkedIn, dat in de vorige uitgave van Mourik Open stond. Veel plezier met lezen!

Read More